Misbruik van het vredesproces en vredesonderhandelingen

Vredesonderhandelingen zijn decennialang gebruikt als strategisch middel door de bezettende macht. Niet om vrede te brengen, maar om tijd te winnen, Palestijnse rechten te ondermijnen en zoveel mogelijk land te stelen. De vraag die zich steeds weer opdringt is: blijft voor het Palestijnse volk alleen verzet over?

Een strijd vol paradoxen

De Palestijnse geschiedenis is rijk aan gebeurtenissen die ons confronteren met pijnlijke tegenstellingen. Sinds 1947, toen zionistische bewegingen met Westerse steun meer dan 78% van Palestina innamen, zijn tussen de 750.000 en 1.000.000 Palestijnen verdreven of vermoord. Uit de as van de Tweede Wereldoorlog en het westerse schuldgevoel ontstond de staat Israël — gebouwd op het onteigende land van een ander volk.

Acceptatie van de vreedzame oplossing

In 1974 koos de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie (PLO) onder leiding van Yasser Arafat voor een pragmatische koers: de oprichting van een Palestijnse staat op slechts 22% van historisch Palestina, naast de Israëlische staat die al 78% bezette. Het was een historische concessie, die echter nooit werd gehonoreerd door de bezettende macht.

Oslo en de illusie van vrede

In 1993 ondertekenden Yasser Arafat en Yitzhak Rabin de Oslo-akkoorden. Op papier werd een “Palestijnse Zelfbestuurautoriteit” opgericht, maar in werkelijkheid leidde Oslo tot een nieuwe vorm van koloniale controle. De Westelijke Jordaanoever werd verdeeld in gebieden A (3%), B (21%) en C (61%), waarbij het grootste deel onder volledige Israëlische macht bleef. In plaats van soevereiniteit, verstevigde dit systeem de fragmentatie en afhankelijkheid van de Palestijnen.

Het falen van Oslo

Al snel bleek het vredestraject een dood spoor. Acht jaar later had Israël de gebieden die onder Palestijns bestuur stonden grotendeels heroverd. De moord op Rabin in 1995, de dood van Arafat in 2004 en de voortdurende uitbreiding van nederzettingen maakten duidelijk dat Oslo nooit bedoeld was om een rechtvaardige oplossing te brengen.

De tweede intifada

Op 28 september 2000 barstte de Al-Aqsa Intifada los, als logische reactie op het mislukken van Oslo. Israël reageerde met brute onderdrukking: leiders zoals Sheikh Ahmad Yasin en Abu Ali Mustafa werden vermoord, anderen zoals Marwan Barghouti en Ahmad Sa’adat zitten tot op de dag van vandaag gevangen. Tegelijkertijd professionaliseerden Palestijnse verzetsgroepen hun strijd en ontwikkelden ze nieuwe middelen om weerstand te bieden.

Gaza: van hoop naar belegering

Na de verkiezingen van 2006, waarbij Hamas een meerderheid behaalde, werd de Palestijnse democratie door de internationale gemeenschap ondermijnd. In 2007 nam Hamas de controle over Gaza over, waarop Israël een totale belegering instelde. Sindsdien is de regio veranderd in wat velen een “openluchtgevangenis” noemen. Met 2,3 miljoen inwoners, systematische blokkades en terugkerende bombardementen is Gaza symbool geworden voor de koloniale wurggreep die al meer dan 75 jaar voortduurt.

De Al-Aqsa Flood

Op 7 oktober 2023 voerden de Ezzedin al-Qassam Brigades de operatie Al-Aqsa Flood uit tegen Israëlische nederzettingen rondom Gaza. Israël reageerde met massale mobilisatie en wreedheden tegen Palestijnse burgers. Daarmee werd opnieuw pijnlijk duidelijk dat de zogenaamde “vredesprocessen” slechts rookgordijnen waren voor systematische onderdrukking en landroof.

De centrale vraag

We staan vandaag voor dezelfde fundamentele vraag die Palestijnen al generaties achtervolgt:

• Is verzet het enige overgebleven alternatief?
• Welke andere oplossingen zijn er in een context van permanente bezetting?
• En was Al-Aqsa Flood een onvermijdelijke reactie op 75 jaar koloniale onderdrukking, verdrijving en genocide?