Getuigen-van-gaza

Wij ΓÇô Palestijnse Utrechters, betrokken burgers uit Utrecht en allen die het menselijk leed en de voortgaande genocide in Gaza niet meer kunnen bevatten ΓÇô hebben samen met de organisatoren van Getuigen van Gaza een diepgaand gesprek gevoerd. In dat overleg hebben we uitvoerig gesproken over hun intentie, de boodschap van hun actie en de doelgroep die zij willen bereiken.

Naar aanleiding van dat gesprek hebben wij ΓÇô met moreel besef en vanuit een gedeeld gevoel van rechtvaardigheid ΓÇô onderstaande tekst opgesteld. Deze tekst is bedoeld als aanvulling op, of correctie van, elementen die in de oorspronkelijke boodschap van Getuigen van Gaza bewust of onbewust zijn weggelaten.

Het is geschreven voor iedereen die bereid is de volledige waarheid onder ogen te zien ΓÇô voor wie niet (langer) wil zwijgen. Deze woorden zijn gericht aan mensen die het echte verhaal zoeken, in een historisch en mensenrechtelijk verankerd perspectief.

Het verhaal begint niet op 7 oktober

Te vaak begint het publieke verhaal over Gaza bij 7 oktober 2023. Maar dat is niet het begin – het is een uitbarsting van tientallen jaren van onderdrukking, kolonisatie en uitsluiting. Sinds de oprichting van de staat Israël in 1948 zijn miljoenen Palestijnen uit hun huizen verdreven. Gaza werd een toevluchtsoord, en vervolgens een openluchtgevangenis.

Al meer dan vijftien jaar wordt Gaza geblokkeerd. Mensen hebben nauwelijks toegang tot schoon drinkwater, voedsel, medische zorg of bewegingsvrijheid. Werkloosheid en wanhoop zijn structureel. Generaties kinderen zijn opgegroeid onder drones, bombardementen en een constante angst. Verzet, hoe controversieel ook, is in deze context ontstaan.

Tegelijkertijd versnelde Israël het beleid van kolonisatie en controle. In razend tempo zijn nederzettingen gebouwd in de Westelijke Jordaanoever, Oost-Jeruzalem en rondom Gaza. Onder opeenvolgende regeringen, vaak geleid door radicale elementen, heeft Israël een diepgeworteld systeem van overheersing opgezet. Een netwerk van militaire posten, bufferzones en zogenaamde “gemeenschapskibboetsim” is strategisch rondom Gaza geplaatst.

Van samenwerking naar bezetting

Oorspronkelijk ontstonden veel van deze kibboetsim vanuit idealen van gemeenschapsleven en landbouw. In de beginjaren leefden sommige bewoners in goed contact met Palestijnen uit Gaza en omstreken. Ze werkten samen op het land, bouwden vriendschappen op, en leefden in relatieve vrede. Maar die tijd is langzaam voorbijgegaan.

Met het mislukken – of beter gezegd, het ondermijnen – van het vredesproces, kantelde de situatie. Israëlische leiders als Yitzhak Rabin, die wél een tweestatenoplossing nastreefden, werden vermoord. Arafat werd geïsoleerd en uiteindelijk vergiftigd. En met de opkomst van rechtse en extreemrechtse regeringen, onder leiding van partijen als Likoed, werd het beleid helder: geen gedeeld land, geen gelijkheid, maar volledige controle over Palestina. De tweestatenoplossing werd de facto begraven.

Onder dat beleid veranderden ook de kibboetsim. Wat ooit gemeenschappen waren, werden geleidelijk militaire buitenposten, bufferzones, en onderdeel van een systeem dat Gaza onder permanente controle houdt. Voor de buitenwereld zijn het gewone woonplekken. Voor Palestijnen in Gaza zijn het zichtbare schakels in een bezettingsstructuur die hen insluit, beschiet en verdrukt.

De aanval van 7 oktober

Op 7 oktober 2023 lanceerde Al-Qassam, de militaire tak van Hamas, een grootschalige commando-operatie. In de ogen van het Palestijnse verzet was dit geen willekeurige aanval op burgers, maar een gerichte actie tegen de militaire infrastructuur rondom Gaza. Het doel was het doorbreken van de hightech muren, het uitschakelen van militaire eenheden die in en rond de kibboetsim waren gestationeerd, en het gevangen nemen van Israëlische soldaten — niet het doelbewust aanvallen van burgers.

De tragische chaos en slachtoffers die volgden zijn onmiskenbaar. Maar de oorzaak ligt dieper, in decennia van blokkade, uitsluiting en kolonisatie. De aanval was geen begin, maar een explosie uit een structureel onrecht.

Getuigen van genocide

Sinds 7 oktober is Gaza veranderd in een ruïnelandschap. Meer dan 65.000 Palestijnen zijn gedood, onder wie minstens 14.000 kinderen. Onafhankelijke schattingen spreken van ruim 400.000 slachtoffers.Hele families zijn uitgeroeid. Scholen, universiteiten, ziekenhuizen, woonwijken en vluchtelingenkampen zijn gebombardeerd. Het internationale recht is herhaaldelijk geschonden – en de wereld kijkt toe.

Getuigen van Gaza lezen ook de namen voor van de ruim 800 mensen die in Israël op 7 oktober zijn omgekomen. Ieder mensenleven telt. Maar het geweld dat daarop volgde is niet proportioneel, niet verdedigbaar, en in strijd met elk moreel kompas. Het is genocide.

Waarom wij getuigen

Wij weigeren nog langer te zwijgen, of ons te verschuilen achter beleid, regeringen of zogenaamde neutraliteit. De medeplichtigheid van westerse regeringen ΓÇô ook de onze ΓÇô maakt het noodzakelijk dat burgers in verzet komen. Niet met geweld, maar met menselijkheid, met stem, met solidariteit.

Daarom lezen we namen. Geen cijfers. Geen statistieken. Geen abstracties. Mensen. Eén voor één.

Deze actie is geen politieke demonstratie, geen rouwceremonie, geen religieus ritueel. Het is een moreel getuigenis. Een manier om te zeggen: wij zien het. Wij weten het. En wij weigeren te zwijgen.